Χιόνι (από την Αριστέα Σταυροπούλου)
Είναι κάποιες αναμνήσεις σαν απαλό χιόνι. Πέφτουν αργά και τρυφερά, άλλοτε σκεπάζοντας την τραχιά επιφάνεια της γης μέσα μας κι άλλοτε απλώνοντας το φωτεινό λευκό τους στο γκρίζο τώρα μας. Δεν κάνουν θόρυβο, μα είναι απολύτως ικανές να πλημμυρίσουν –πρόσκαιρα μεν, ολοσχερώς δε– κάμποσες στιγμές, όπως μια παχιά χιόνινη επιφάνεια καλύπτει την σκεπή ενός σπιτιού, τα κλαδιά ενός δέντρου και το γρασίδι μιας μικρής αυλής. Κι όταν βρίσκουν την ψυχή […]