Stories Behind the Songs – Part IV

Ένα μουσικό τέρας 6 λεπτών που ο Freddie Mercury κουβαλούσε σε χαρτάκια από το γραφείο του πατέρα του

Η ιστορία ξεκινά στα τέλη των ’60s, όταν ο Freddie Mercury, ακόμη φοιτητής στο Ealing Art College, σημείωνε ιδέες για ένα τραγούδι σε κομμάτια χαρτί. Πολλά χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στο στούντιο κουβαλώντας σωρό από χαρτάκια με στίχους, αποσπάσματα και νύξεις για όπερα μέσα σε ένα rock κομμάτι. Ο Brian May θυμάται ότι ο Freddie χτυπούσε το πιάνο “όπως άλλοι χτυπούν τα ντραμς”, έχοντας ήδη στο μυαλό του τις φωνητικές αρμονίες και τη δομή του μεγάλου «πειράματος».

Η ηχογράφηση ήταν τεράστιο εγχείρημα.

Το συγκρότημα δούλεψε σε πέντε διαφορετικά στούντιο, ενώ μόνο για το οπερατικό μέρος χρειάστηκε μια εβδομάδα.

Έκανε έως 160 overdubs, σε εποχή που η τεχνολογία ήταν πολύ περιορισμένη. Η ταινία μάλιστα φθείρονταν από την υπερβολική χρήση και κάποια στιγμή, όταν την ύψωσαν στο φως, “έβλεπες σχεδόν μέσα από αυτήν”, όπως είπε ο May.

Όταν ο παραγωγός Roy Thomas Baker άκουσε για πρώτη φορά το ολοκληρωμένο κομμάτι, κατάλαβε πως άκουγε “ιστορία να γράφεται”. Η EMI δεν ήθελε να το κυκλοφορήσει λόγω διάρκειας, αλλά ο θρυλικός DJ Kenny Everett το έπαιξε 14 φορές σε ένα Σαββατοκύριακο, προκαλώντας υστερία στα δισκοπωλεία.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε το πιο ανατρεπτικό single των 70s.

2. “Hotel California” – Eagles

Το τραγούδι–παραμύθι για την “σκοτεινή πλευρά του American Dream”

Το 1977, οι Eagles κυκλοφόρησαν ένα τραγούδι που έμοιαζε με μυστηριακό διήγημα. Ένας ταξιδιώτης χάνεται σε ένα ξενοδοχείο απ’ όπου δεν μπορείς ποτέ να φύγεις.

Ο Don Henley έχει πει επανειλημμένα ότι το τραγούδι είναι αλληγορία για την υπερβολή, την παρακμή και τον εθισμό στην επιτυχία που χαρακτήριζε την Αμερική (και τη βιομηχανία της μουσικής) των 70s. Το αποκάλεσε “τραγούδι για το σκοτεινό υπόστρωμα του American Dream”.

Ο Don Felder συνέθεσε το αρχικό μουσικό θέμα σε ένα σπίτι στο Malibu, ηχογραφώντας με drum machine και 12χορδη κιθάρα για να φτιάξει το demo. Καθώς οδηγούσαν τη νύχτα προς το Λος Άντζελες, ο Henley και ο Frey είχαν εμπνευστεί από την εικόνα των λαμπερών φώτων που απλώνονται μέχρι τον ορίζοντα, μια θέα που κάνουν την πόλη να μοιάζει με τόπο υποσχέσεων αλλά και παγίδων.

Το τραγούδι γίνεται παντού σύμβολο παρακμής. Οι “κολίτας” του πρώτου στίχου υποδηλώνουν την αμαρτωλή ατμόσφαιρα, η μυστηριώδης “κυρία” στο διάδρομο, και φυσικά η ατάκα “You can check out any time you like, but you can never leave”, που συμπυκνώνει την παγίδευση στην υπερβολή, στην αλαζονεία, στην αυτοκαταστροφή.

3. “Hallelujah” – Leonard Cohen

Το τραγούδι που χρειάστηκε 5 χρόνια, 80+ στροφές και μια στιγμή απελπισίας στο πάτωμα ενός ξενοδοχείου

Το “Hallelujah” γράφτηκε με κόπο. Ο Cohen πέρασε χρόνια γράφοντας 80 έως 150 διαφορετικές στροφές, αναθεωρώντας συνεχώς. Όπως καταγράφουν πηγές, σε μια στιγμή απόλυτης απογοήτευσης στο Royalton Hotel της Νέας Υόρκης, ο Cohen βρέθηκε στο πάτωμα με τα εσώρουχα, χτυπώντας το κεφάλι του, προσπαθώντας να τελειώσει το τραγούδι.

Το 1984, όταν κυκλοφόρησε στο Various Positions, το τραγούδι αγνοήθηκε και η ίδια η Columbia το απέρριψε. Μόνο όταν ο John Cale έκανε τη δική του λιτή διασκευή το 1991, και ο Jeff Buckley ακολούθησε το 1994, το τραγούδι άρχισε να αποκτά μυθική υπόσταση. Η χρήση του στο Shrek (2001) το μετέτρεψε σε παγκόσμιο φαινόμενο.

Το “Hallelujah” μπλέκει ιερό και βέβηλο, έρωτα και πληγή, με ιστορίες από τον Δαβίδ και τη Βηθσαβεέ μέχρι τον Σαμψών και τη Δαλιδά.

Είναι ύμνος όχι στη θεία τελειότητα, αλλά στην ανθρώπινη θραυστότητα. Όπως είπε ο Cohen: “Υπάρχει το θρησκευτικό αλληλούια, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα… είναι το αλληλούια της ζωής.”

4. “Wish You Were Here” – Pink Floyd

Η διαρκής απουσία του Syd Barrett, ένα συγκλονιστικό reunion και η κατάρρευση μιας φιλίας

Όταν οι Pink Floyd μπήκαν στα Abbey Road Studios το 1975, βρίσκονταν σε συναισθηματικό κενό μετά την τεράστια επιτυχία του Dark Side of the Moon. Όμως το μεγαλύτερο φάντασμα στο δωμάτιο ήταν ο Syd Barrett, ο ιδρυτής, τραγουδοποιός και χαμένη ιδιοφυΐα του συγκροτήματος, που είχε αποχωρήσει λόγω ψυχωσικής κατάρρευσης και εξάρτησης από LSD.
Η απουσία του Barrett έγινε η καρδιά ολόκληρου του δίσκου και του τραγουδιού “Wish You Were Here”.

Και τότε συνέβη το απίστευτο. Στις 5 Ιουνίου 1975, κατά τη διάρκεια της μίξης του “Shine On You Crazy Diamond”, ο Barrett εμφανίστηκε απροειδοποίητα στο στούντιο, παραμορφωμένος, ξυρισμένος, αγνώριστος. Τα μέλη δεν τον αναγνώρισαν στην αρχή. Όταν ο Gilmour κατάλαβε ποιος ήταν, ο Roger Waters ξέσπασε σε κλάματα. Ήταν σαν να υλοποιήθηκε το πνεύμα που στοιχειώνει το άλμπουμ.

Το “Wish You Were Here” γεννήθηκε από αυτό το τραύμα. Είναι μοιρολόι για έναν φίλο που “χάθηκε” πριν ακόμη φύγει, αλλά και σχόλιο για την αποξένωση του καλλιτέχνη στη μουσική βιομηχανία. Ο Waters είχε πει πως το τραγούδι θα μπορούσε να λέγεται “Wish We Were Here”.

Μια ομολογία ότι και οι ίδιοι ένιωθαν πνευματικά απόντες.