Boyhood (2014): Μια ταινία που μεγάλωσε μαζί με τους ήρωές της!

Το Boyhood ακολουθεί τη ζωή του Mason από την παιδική του ηλικία μέχρι τα πρώτα του βήματα στην ενηλικίωση.

Μέσα από μικρές, καθημερινές στιγμές, οικογενειακές αλλαγές, σχολικά χρόνια, έρωτες, μετακομίσεις, ξεδιπλώνεται μια ιστορία που δεν στηρίζεται σε δραματικά peaks, αλλά στη φυσική ροή του χρόνου.

Ο Linklater δεν ήθελε να κάνει απλώς ακόμη μία ταινία ενηλικίωσης. Ήθελε να αισθανθεί ο θεατής το πέρασμα του χρόνου, όχι να το αφηγηθεί.

Το στοιχείο που κάνει το Boyhood πραγματικά μοναδικό είναι ο τρόπος παραγωγής του μιας και η ταινία γυρίστηκε σε διάστημα 12 ετών! Ξεκίνησε το 2002 και ολοκληρώθηκε το 2013!

Καθόλη τη διάρκειά της συμμετείχαν οι ίδιοι ηθοποιοί χωρίς recasting ή τεχνητά εφέ γήρανσης.

Ο πρωταγωνιστής Ellar Coltrane ξεκίνησε τα γυρίσματα σε ηλικία 6 ετών και τα τελείωσε ως έφηβος. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους ηθοποιούς (Patricia Arquette (μητέρα), Ethan Hawke (πατέρας), Lorelei Linklater (αδελφή).

Αυτό σημαίνει ότι ό,τι βλέπουμε στην οθόνη είναι πραγματική εξέλιξη. Δεν πρόκειται για κινηματογραφική ψευδαίσθηση. Είναι ο χρόνος που πέρασε!

Οι αλλαγές στο πρόσωπο, στη φωνή, στη συμπεριφορά, ακόμα και στις πολιτιστικές αναφορές (μουσική, τεχνολογία, πολιτικά γεγονότα) καταγράφονται αυθεντικά.

Η επαναστατική αυτή απόφαση αυτή ήταν πολύ ριψοκίνδυνη επειδή δεν υπήρχε εγγύηση ότι οι ηθοποιοί θα παραμείνουν διαθέσιμοι. Η παραγωγή κράτησε περισσότερο από μια δεκαετία και το σενάριο εξελισσόταν κάθε χρόνο, προσαρμοζόμενο στην πραγματικότητα.

Ο Linklater έγραφε και γύριζε κομμάτι-κομμάτι, αφήνοντας τη ζωή να επηρεάζει το έργο, δημιουργώντας μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη αίσθηση, παρότι πρόκειται για fiction.

Από Coldplay μέχρι Arcade Fire, το soundtrack καθόλη της διάρκεια της ταινίας λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα των 2000’s, βοηθώντας τον θεατή να τοποθετηθεί χρονικά χωρίς να του το υπογραμμίζει η ταινία.

Το Boyhood δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν έχει μεγάλες κορυφώσεις ή δραματουργικές υπερβολές. Κι όμως σε κάνει να αναγνωρίζεις μέσα του τον εαυτό σου, ενώ ταυτόχρονα σε φέρνει αντιμέτωπο με τη φθορά του χρόνου.

Η δύναμή του βρίσκεται σε κάτι σπάνιο. Στην απλότητα της καθημερινότητας.

Η ταινία γνώρισε τεράστια αποδοχή αφού κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας (Δράμα), Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Patricia Arquette καθώς και πολλαπλές υποψηφιότητες (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας κ.ά.).

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θεωρείται πλέον μία από τις πιο πρωτοποριακές ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Ίσως τελικά το Boyhood να μην είναι απλώς μια ιστορία ενηλικίωσης. Ίσως να είναι μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος περνάει είτε τον προσέχουμε είτε όχι. Και κάπου ανάμεσα σε στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, κρύβονται όλα αυτά που τελικά μας καθορίζουν.

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Σπύρος Ρουγγέρης