Πρόγνωση

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία είχε προβλέψει πάλι βροχές και κρύο – για τέταρτη συνεχόμενη μέρα! Κι όμως, έως εκείνη την ώρα, ένας αξιοπρεπέστατος ήλιος έπαιζε με ελάχιστα σύννεφα, δίνοντας σε αυτό το μεσημέρι του Μάρτη τον ανοιξιάτικο αέρα που άρμοζε, κόντρα στο χειμωνιάτικο σκηνικό που επέμενε να επικρατεί το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Απολαμβάνοντας το ζεστό φως, ξεκούμπωσε το ελαφρύ παλτό της, έκατσε στη στάση τού λεωφορείου και έστρεψε το βλέμμα προς τα πάνω, φορώντας πάντα τα μεγάλα, αγαπημένα της γυαλιά ηλίου. Σε ένα κοντινό μπαλκόνι, μία πιτσιρίκα, γύρω στα δύο, αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον της. Η μικρή βρισκόταν εκεί, μαζί με έναν ασπρομάλλη κύριο. Έπαιζε με ένα πάνινο κουκλάκι και έλεγε διάφορα με την ανήσυχη γλωσσίτσα της. Εκείνη, βγάζοντας τώρα τα σκούρα γυαλιά, την κοίταξε με περισσότερη λεπτομέρεια και χαμογέλασε. Εστίασε σε αυτήν, ελπίζοντας μάλιστα κάποια στιγμή να της δοθεί η ευκαιρία να τη χαιρετήσει κιόλας.

Στην αρχή, απλώς την παρατηρούσε. Μετά τη χάζεψε. Έπειτα τη θαύμασε. Και στο τέλος… τη ζήλεψε. «Πόσο ωραία ήταν τότε που δεν ξέραμε τίποτα», μονολόγησε. Συνέχισε να κοιτάζει προς το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου και συνέχισε αργά: «Τώρα, όσο πιο πολλά μαθαίνουμε, τόσο περισσότερα αγνοούμε. Και αυτό είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο για εκείνους που ψάχνουν για απαντήσεις».

Ένιωσε τα μάτια της να υγραίνονται. Προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον ήλιο που έλουζε το πρόσωπό της, αλλά ήξερε. Ούτε χρόνια αθωότητας ούτε άγνοιας ούτε ανεμελιάς είχε πια. Ούτε όμως και χρόνια μεγάλης αυτογνωσίας, απόλυτης σιγουριάς, βαθιάς σοφίας. Βρισκόταν κάπου στη μέση και ποιος ήξερε αν θα έφευγε ποτέ από εκεί…

Έβαλε ξανά τα γυαλιά. Μια σταγόνα έπεσε στο δάχτυλό της. Ακόμα μία. Τελικά, τα σύννεφα είχαν μαζευτεί και πάλι. Όλες οι προγνώσεις θα έβγαιναν σωστές. Το κοριτσάκι θα έμπαινε μέσα και η ίδια θα συνέχιζε να μαθαίνει, με τρόπους δύσκολους και εύκολους• κυρίως δύσκολους. Και να αγνοεί πολλά, όλο και πιο πολλά.

Αριστέα Σταυροπούλου

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο

*Φωτογραφία: pexels/Ala J Graczyk