play_arrow
DreamCity Radio
Talking Heads - Animals
Όμορφες μουσικές
Πώς προχωράς με την καρδιά ολόκληρη όταν η καρδιά ενός ανθρώπου δίπλα σου έχει σπάσει στα δύο; Κι όταν πριν ήταν η καρδιά ενός άλλου ανθρώπου; Και μετά η καρδιά ενός άλλου; Κι ενός ακόμα; Πώς ρουφάς κάθε λεπτό και στιγμή της ζωής όταν λίγο πιο πέρα –μέτρα ή χιλιόμετρα μακριά σου, δεν έχει σημασία– η ζωή έχει για κάποιον σταματήσει, μεταφορικά ή και κυριολεκτικά; Πώς χαίρεσαι τα χαμόγελα, τα αγγίγματα, τις μικρές ή μεγάλες χαρές σου όταν τα […]
Στεκόταν όρθιος, με τα χέρια ανοιχτά και προς τα πάνω, να στηρίζονται με σταθερότητα αριστερά και δεξιά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, λες και στήριζαν αυτά εκείνη και μαζί το σπίτι, την πολυκατοικία, τη γειτονιά, τον κόσμο όλο. Ήταν σχεδόν ακίνητος, σαν να ήθελε να κάνει την τέλεια αντίθεση με τα τρένα που περνούσαν κάθε δύο λεπτά από μπροστά του. Από ψηλά, τα παρατηρούσε να τρέχουν, άλλοτε μόνο έναν συρμό προς μία κατεύθυνση κι άλλοτε δύο που διασταυρώνονταν, δίχως ποτέ να κάνει […]
Είναι κάποιες αναμνήσεις σαν απαλό χιόνι. Πέφτουν αργά και τρυφερά, άλλοτε σκεπάζοντας την τραχιά επιφάνεια της γης μέσα μας κι άλλοτε απλώνοντας το φωτεινό λευκό τους στο γκρίζο τώρα μας. Δεν κάνουν θόρυβο, μα είναι απολύτως ικανές να πλημμυρίσουν –πρόσκαιρα μεν, ολοσχερώς δε– κάμποσες στιγμές, όπως μια παχιά χιόνινη επιφάνεια καλύπτει την σκεπή ενός σπιτιού, τα κλαδιά ενός δέντρου και το γρασίδι μιας μικρής αυλής. Κι όταν βρίσκουν την ψυχή διψασμένη και στεγνή, αυτές οι «νιφάδες συναισθήματος» μοιάζουν με τη […]
Ξεκίνησε σαν ροζ μπαλίτσα στα σωθικά της Ιταλίδας μητέρας του. Ήταν κούκλα, μέσα και έξω. Καστανά, μακριά σπαστά μαλλιά, δέρμα βελούδο και δυο σκούρα μάτια σαν φλόγες. Πώς να μην την ερωτευτεί αστραπιαία ο Αποστόλης; Μεγαλωμένος στο Λαύριο, παρακολουθούσε από παιδί καράβια να φεύγουν και να έρχονται. Στα 17 του μπήκε σε ένα από αυτά ως ναύτης. Με τα πολλά, στα 22 του έκανε το πρώτο του ταξίδι προς Ιταλία. Σε ένα τέτοιο ταξίδι, στο λιμάνι της Ανκόνα, βρέθηκε μπροστά […]
Της Αριστέας Σταυροπούλου. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν»… Στριφογυρίζει εδώ και πολλές μέρες στο μυαλό μου.
Από την Αριστέα Σταυροπούλου. Ήταν το φαβορί. Και νίκησε. Σηκώθηκε με σιγουριά, αλλά και με ταπεινότητα, και προχώρησε προς την σκηνή.
Από την Αριστέα Σταυροπούλου. Ήταν 21 Οκτωβρίου του 2019 όταν ο δάσκαλος ζήτησε από τα παιδιά να γράψουν μία έκθεση για το σπίτι τους
Από την Αριστέα Σταυροπούλου. Μία κλασική ελληνική, χωριάτικη σαλάτα στο κέντρο τού τραπεζιού. Ντομάτα και κρεμμύδι, ρίγανη και φέτα. Και μπόλικο ελαιόλαδο...
Κι ανοίγεις την τηλεόραση, ανοίγεις τα social media, ανοίγεις την εφημερίδα...
Loading...
