Βαγόνια

Στεκόταν όρθιος, με τα χέρια ανοιχτά και προς τα πάνω, να στηρίζονται με σταθερότητα αριστερά και δεξιά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, λες και στήριζαν αυτά εκείνη και μαζί το σπίτι, την πολυκατοικία, τη γειτονιά, τον κόσμο όλο.
Ήταν σχεδόν ακίνητος, σαν να ήθελε να κάνει την τέλεια αντίθεση με τα τρένα που περνούσαν κάθε δύο λεπτά από μπροστά του.

Από ψηλά, τα παρατηρούσε να τρέχουν, άλλοτε μόνο έναν συρμό προς μία κατεύθυνση κι άλλοτε δύο που διασταυρώνονταν, δίχως ποτέ να κάνει κάποια σύσπαση στο πρόσωπο, κάποια αλλαγή στο βλέμμα, κάποια κίνηση στα χείλη.
Έβλεπε απλώς τα τρένα να περνούν.
Έβλεπε ανθρώπους μέσα στα τρένα να περνούν.
Έβλεπε στιγμές ανθρώπων μέσα στα τρένα να περνούν.
Έβλεπε ζωές σε στιγμές ανθρώπων μέσα στα τρένα να περνούν.

Στη θέση του, σε ένα μπαλκόνι ακριβώς απέναντι από τις ράγες των τρένων, θα μπορούσε να είναι μία κυρία που διαβάζει ένα βιβλίο στη χειμωνιάτικη λιακάδα, ένας πιτσιρικάς που φυσάει σαπουνόφουσκες στον απογευματινό δροσερό αέρα, μία γάτα που σκαρφαλώνει με επιδεξιότητα από διαμέρισμα σε διαμέρισμα.

Σήμερα ήταν εκείνος, μόνος και στητός σαν άγαλμα, εδώ και ώρα, να παρακολουθεί μία λούπα σε επανάληψη. Κι όμως ήξερε κι αυτό πλημμύριζε το μυαλό του σε τέτοιο σημείο και σε τέτοιον βαθμό που το πάγωνε. Ήξερε ότι η θέα του ήταν τόσο ίδια και τόσο διαφορετική κάθε φορά.
Διότι κάθε τρένο που περνούσε βιαστικά μπροστά από τα μάτια του κουβαλούσε και δεκάδες εντελώς διαφορετικές ιστορίες, εκατοντάδες διαφορετικά όνειρα, χιλιάδες διαφορετικές σκέψεις.
Έβλεπε απλώς τα τρένα να περνούν.
Κι αναρωτιόταν πόσοι από τους επιβάτες τους είχαν αγγίξει όσα ήθελαν.

Σκεφτόταν πόσοι θυμόντουσαν τον εαυτό τους παιδί και όσα εκείνο το παιδί οραματιζόταν, πόσοι ήταν ευτυχισμένοι, πόσοι ήρεμοι, αληθινοί, πλήρεις, παρόντες.
Αναλογιζόταν την ομοιότητα και την ταυτόχρονη διαφορετικότητα των ανθρώπων που γέμιζαν αυτά τα βαγόνια. Που γέμιζαν τον κόσμο παντού.
Έβλεπε απλώς τα τρένα να περνούν.
Τον είδε ποτέ κάποιος μέσα από αυτά άραγε;
Κι αν ναι, τι να σκέφτηκε για αυτόν; Ποια ζωή να φαντάστηκε για τον τυχαίο παρατηρητή; Να σκέφτηκε ότι κι εκείνος ήταν κάποτε σε ένα βαγόνι που περνούσε; Ότι ήταν κάποτε επιβάτης σε ένα τρένο που πέρασε; Ή ότι ήταν κάποτε σε έναν σταθμό περιμένοντας ένα τρένο που δεν ήρθε ποτέ…

Έβλεπε απλώς τα τρένα να περνούν.
Τη δική του ζωή ποιος την έβλεπε;