Χαραμάδες

Πώς ρουφάς κάθε λεπτό και στιγμή της ζωής όταν λίγο πιο πέρα –μέτρα ή χιλιόμετρα μακριά σου, δεν έχει σημασία– η ζωή έχει για κάποιον σταματήσει, μεταφορικά ή και κυριολεκτικά;

Πώς χαίρεσαι τα χαμόγελα, τα αγγίγματα, τις μικρές ή μεγάλες χαρές σου όταν τα χαμόγελα, τα αγγίγματα και οι χαρές μόλις έχουν αρνηθεί την ύπαρξή τους για κάποιο πλάσμα στον ίδιο δρόμο, στην ίδια πόλη, στον ίδιο πλανήτη;

Πώς κρατάς την ευγνωμοσύνη για μια ζεστή γουλιά καφέ, μια βραδινή βόλτα, ένα φιλικό πείραγμα, ένα απαλό φιλί όταν κάποιος σαν εσένα –τον οποίον γνωρίζεις ή θα μπορούσες να γνωρίζεις αλλά ποτέ δεν έχεις συναντήσει– δεν κρατά πια στα χέρια τίποτα για το οποίο να αισθάνεται ευγνώμων;

Πώς μπορείς να απολαμβάνεις τη σιωπή όταν ξέρεις ότι ο χρόνος κάποιου πλέον έχει μόνο σιωπή; Και πώς μπορείς να αφήνεσαι στους ήχους, τις μουσικές, τα τραγούδια όταν όλα έχουν γίνει μόνο θόρυβος για κάποιον από χθες, από σήμερα ή αύριο;

Πώς γεύεσαι το καθετί ως το τέλος και το βάθος τους όταν τα χείλη κάποιου άλλου δεν αναγνωρίζουν τώρα καμία νοστιμιά;

Πώς απολαμβάνεις τα χρώματα και τις αποχρώσεις όταν ένας άλλος «εσύ» αντικρίζει αποκλειστικά άσπρο και μαύρο –ενίοτε μόνο το μαύρο;

Πώς βρίσκεις χαραμάδες για να περνά το φως όταν γύρω σου απλώνεται σκοτάδι;

Πώς νικάς τους φόβους σου όταν ο φόβος είναι το σπίτι, οι δρόμοι, η πατρίδα κάποιου άλλου;

Πώς συνεχίζεις να κινείσαι όταν κάπου αλλού όλα μοιάζουν ακίνητα;

Πώς απλώνεις τα χέρια να καλωσορίσεις το άγνωστο όταν το άγνωστο έχει πάρει και παίρνει τόσα από τόσους;

Πώς λες ευχαριστώ στη ζωή όταν εκείνη μοιράζει τόσες συγγνώμες;

Και… πώς να μην;