Βγαίνει αξιόλογη μουσική στις μέρες μας;

Πρόσφατα, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με παλιό καλό φίλο, ο οποίος είναι και μουσικός παραγωγός σε κάποιο web radio, σχετικά με το αν υπάρχει αξιόλογη μουσική στις μέρες μας.

Η αλήθεια είναι ότι ανάμεσα στις ενστάσεις που είχα, κάπου κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου, χωρίς να προβάλω ιδιαίτερες αντιστάσεις.

Τις μέρες που ακολούθησαν προβληματίστηκα αρκετά με το θέμα αυτό και αποφάσισα να γράψω ένα σχετικό άρθρο… κι ό,που με βγάλει…

Ε λοιπόν, να το…

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια: “Δεν βγαίνει πια καλή μουσική”. Κάποιοι τη διατυπώνουν με πίκρα, άλλοι με απόγνωση και άλλοι με μια νοσταλγία που αγγίζει τα όρια της άρνησης για οτιδήποτε νέο. Για πολλούς, η μουσική “σταμάτησε” κάπου στα τέλη των ’90s ή στην καλύτερη, λίγο μετά το 2000. Και η αλήθεια είναι πως αυτή η άποψη λέει πολλά. Όχι για τη μουσική, αλλά για εμάς.

Ας είμαστε ειλικρινείς… Κάθε γενιά θεωρεί ότι η δική της μουσική ήταν η καλύτερη. Οι σημερινοί σαραντάρηδες και πενηντάρηδες νοσταλγούν τους Pearl Jam, τους Prodigy, τους Massive Attack, τους Oasis. Οι παλιότεροι μιλούσαν με δέος για τους Led Zeppelin, τους Doors, τον Bowie, τον Hendrix. Και αν πας λίγο ακόμη πίσω, θα βρεις τους ίδιους διαλόγους, με άλλα ονόματα αλλά την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία.
Η νοσταλγία είναι ισχυρή. Η μνήμη μας επιλέγει τα καλύτερα στιγμιότυπα από το παρελθόν και αγνοεί τον σε σχέση με σήμερα μετριότατο όγκο μουσικής που κυκλοφορούσε τότε.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν βγαίνει καλή μουσική. Το πρόβλημα είναι ότι βγαίνει πάρα πολλή.

Στην εποχή του streaming, κυκλοφορούν δεκάδες χιλιάδες κομμάτια κάθε μέρα. Η ποιότητα δεν χάθηκε. Απλώς “κρύβεται” μέσα στον “θόρυβο”. Θέλει πιο πολύ ψάξιμο, πιο πολλή περιέργεια και κυρίως, λιγότερη βεβαιότητα ότι “τα έχουμε ακούσει όλα”. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο!

Σήμερα υπάρχουν καλλιτέχνες και άλμπουμ που θα μπορούσαν άνετα να σταθούν δίπλα στους μεγάλους του παρελθόντος. Υπάρχουν σκηνές που ανθίζουν, είδη που εξελίσσονται, πειραματισμοί που ανοίγουν καινούρια μονοπάτια. Απλώς αυτά δεν φτάνουν εύκολα στο mainstream αυτί. Και ίσως αυτό να είναι καλό, διότι κάνει τη μουσική να ξαναγίνεται κάτι που θέλει ανακάλυψη.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη. Η σχέση μας με τη μουσική έχει αλλάξει. Δεν δίνουμε χρόνο. Δεν επιτρέπουμε σε ένα τραγούδι να “γράψει” πάνω μας. Αν δεν μας τραβήξει στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, πατάμε skip.
Πώς να δημιουργηθεί έτσι μια βαθύτερη σύνδεση; Πώς να γίνει μια νέα μουσική αναφορά, ένας νέος ύμνος, μια νέα γενιά “κλασικών”;

Η μουσική δεν τελείωσε μετά το 2000. Εμείς αλλάξαμε. Η καθημερινότητά μας άλλαξε. Η υπομονή μας, η προσοχή μας, ακόμη και οι προσδοκίες μας.
Αν όμως της δώσουμε μια ευκαιρία, αν σταματήσουμε να συγκρίνουμε συνεχώς το σήμερα με το ένδοξο παρελθόν μας, θα ανακαλύψουμε ότι ζούμε σε μια εποχή με απίστευτο πλούτο ήχων.

Η μουσική δεν πεθαίνει. Εξελίσσεται. Κι εμείς μαζί της, αν το επιλέξουμε!

Σπύρος Ρουγγέρης