Ο πόλεμος αρχίζει όταν τελειώνουν οι άνθρωποι

Ο πόλεμος δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ θεωρία. Δεν είναι hashtags, δεν είναι memes, δεν είναι ατάκες στα πάνελ. Είναι μια βίαιη τομή στη ζωή κάποιου που δεν το επέλεξε. Είναι ένα παιδικό δωμάτιο διαλυμένο, μια κουζίνα γεμάτη σκόνη, μια άδεια από παιδικές φωνές γειτονιά που δεν θα ξανακουστεί όπως πριν. Είναι οι άνθρωποι που τρέχουν μακριά να σωθούν και οι άλλοι που μένουν πίσω γιατί δεν έχουν πού να πάνε.

Κι όσο συμβαίνουν αυτά, οι κοινωνίες μακριά από τις εμπόλεμες ζώνες, μέσα από την ασφάλεια του σαλονιού τους, παρακολουθούν σα να βλέπουν στην τηλεόραση μια σειρά με άπειρους κύκλους και ατελείωτα επεισόδια. Φοβούνται, θυμώνουν, παίρνουν θέση, μαλώνουν μεταξύ τους. Κι εκεί, κάπου ανάμεσα σε σωρούς αναρτήσεων στα social και αντιπαραθέσεις, ξεχνάμε πως το σημαντικό δεν είναι να κερδίσουμε μια συζήτηση, αλλά να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Γιατί το πραγματικό διακύβευμα κάθε πολέμου είναι η ανθρωπιά. Το συναντάς όταν κάποιος ανοίγει το σπίτι του σε πρόσφυγες, όταν μια μάνα μοιράζει νερό σε ξένα παιδιά, όταν εθελοντές αφήνουν τη βολή τους για να βοηθήσουν άγνωστους ανθρώπους. Εκεί, μέσα στο χάος, η δική μας κοινωνία, η παγκόσμια, δείχνει τον καλύτερο εαυτό της κόντρα σε ό,τι τη φοβίζει, κόντρα σε ό,τι την τραυματίζει!

Δε θα αναφερθώ στο ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Δεν γράφω για στρατηγικές, ούτε για ισορροπίες δυνάμεων. Γράφω για το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει χωρίς σειρήνες, χωρίς απώλειες, χωρίς να φοβάται πότε θα γίνει η επόμενη έκρηξη. Γράφω για εκείνο το κομμάτι των ανθρώπων που προσπαθεί να κρατήσει την ψυχή του ζωντανή, ακόμη κι όταν όλα γύρω μοιάζουν χαμένα.

Στο τέλος, το ερώτημα δεν αλλάζει ποτέ. Και το ερώτημα είναι, “ποιος είναι αυτός που χάνει;”
Κι η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Χάνουν όλοι οι “απλοί”, οι καθημερινοί άνθρωποι, εκείνοι που δεν πολεμούν αλλά πληρώνουν το τίμημα.

Κι αν υπάρχει μια στάση απέναντι στον πόλεμο που να αξίζει πραγματικά, είναι να μην επιτρέπουμε στην αγριότητα να γίνει κανονικότητα. Να μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος χτίζεται με ανθρώπους, όχι με αριθμούς.

Σπύρος Ρουγγέρης