Dream Diary

“Ταξίδι για να σε βρω” της Έλενας Καργοπούλου

today01/05/2022

Background
share close

Πάντα με δυσκόλευαν τα τέλη… Στα γραπτά μου, όμως, γνωρίζεις πως πάντα με δυσκόλευαν οι αρχές… Πώς να αρχίσεις διαλέγοντας  λόγια που δεν είναι κλισέ και τετριμμένα, που ούτε μειώνουν αυτό που νιώθεις ούτε το επαυξάνουν… Δεν ξέρω, επομένως, από που ν΄ αρχίσω και, κυρίως, πώς να αρχίσω να σου μιλώ… Όσο κάνουμε κουβέντες στη φαντασία μου, είναι πιο εύκολο, μα τώρα, που ήρθε η ώρα να το αποτυπώσω στο χαρτί, μοιάζει με κουβάρι που πρέπει να ξεμπερδέψω, με μουτζούρα μαύρη στο χαρτί, που από κάτω της κρύβει μια λέξη που πρέπει πάση θυσία να διαβάσω…

Πόσος καιρός πάει… Δεν έχει περάσει μέρα που να μη σε σκεφτώ, έστω και φευγαλέα, έστω και ακούσια… Οι μήνες διαδέχονται ο ένας τον άλλον κι εγώ μεγαλώνω, χωρίς να είμαι σίγουρη αν ωριμάζω ή γερνάω. Δεν έχω πια νέα σου, ούτε από κοινούς γνωστούς, και προσπαθώ να αποφασίσω αν αυτό με παρηγορεί ή με αγχώνει… Ο κύκλος κλείνει πίσω μου, κι εγώ, έχοντας περάσει και τις τελευταίες μου τρικυμίες, ξέρω πια τι θέλω… Κι αυτό που θέλω είναι το «εμείς»… Το δικό μας «εμείς», όπως το είχαμε κι όπως το ονειρευτήκαμε…

Έχουν συμβεί τόσα νέα πράγματα στη ζωή μου. Πόσα δεν ξέρεις… Σε πόσα απ’ όλα αυτά θα σε ήθελα μαζί μου… Ένα νέο σπίτι, ένα καταφύγιο στη μέση του ονείρου, στο οποίο ο μόνος που άξιζε να μπει από την αρχή ήσουν εσύ και μόνο εσύ… Για φαντάσου μας εδώ μαζι, ευτυχισμένους, μακριά από τη σκληρότητα του κόσμου… Εμένα κι εσένα και, αργότερα, όταν ο χρόνος θα το ήθελε, ένα παιδί, που να μοιάζει στον μπαμπά του, που αγαπώ τόσο πολύ, κι εγώ να καμαρώνω και τους δυο σας, και η αγάπη να ξεχειλίζει από κάθε μεριά… Μια εκπομπή στο ραδιόφωνο… Να με ακούς και να με κρυφοκοιτάς όσο αλλάζω κομμάτια και, όταν μας τη βαράει, να τραγουδάμε μαζί σε όσους ονειρεύονται τα ίδια με εμάς, υπενθυμίζοντάς τους πως πάντα υπάρχει ελπίδα και πως όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο… Πολλές σκέψεις να γραφτούν και να εκφραστούν… Να μουτζουρώνω σελίδες καλλιγραφικά και, που και που, να σηκώνουμε τα μάτια μας και να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον την ίδια στιγμή, γελώντας… «Θέλω το χέρι σου να χάνεται στο δικό μου»… «Θέλω όλο μου το είναι να είσαι»…

Όνειρα… Όνειρα που μόνη μου σκόρπισα στον άνεμο, σχεδόν δύο καλοκαίρια πίσω, επειδή «ήθελα να ζήσω», επειδή «με άφησες μόνη μου να παλεύω και κατέρρευσα» και τι κατάλαβα; Γύρισα μόνη, ώσπου έριξα άγκυρα ξανά, γνωρίζοντας την προσωρινότητα και την αναντιστοιχία, μα διάλεξα να τη ζήσω, σακατεύοντας την ψυχή μου άλλη μια φορά, γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα από οτιδήποτε άλλο: να με τραυματίζω μοιραία, ανεπανόρθωτα, για να δω μέχρι που αντέχω να μου φτάσουν τα σκατά, και να μη μιλάω ποτέ και σε κανέναν γι’ αυτό…

Εχθές το βράδυ σε ονειρεύτηκα. Και ήταν το όνειρο τόσο ζεστό και χαρούμενο που, όταν ξύπνησα, ήθελα πάλι να κοιμηθώ για να δω τη συνέχεια… Ήσουν εδώ, και ήταν σαν να ήσουν από πάντα εδώ… Σαν το λαμπερό φως του ηλίου που κατακλύζει τα παράθυρά μου κάθε πρωί να ταίριαζε από πάντα με τα μάτια σου… Σαν το κορμί σου να ταίριαζε από πάντα στις υφασμάτινες αγκαλιές του μπλε μου καναπέ… Σαν να είχα από πάντα στο τραπεζάκι του σαλονιού δύο καφέδες τα πρωινά, έναν σε ποτήρι και έναν σε κούπα, έναν κρύο και έναν ζεστό, ένα γλυκό και ένα σκέτο… Να σε καλημερίζω με ένα φιλί και να μου χαμογελάς νυσταγμένος… Να με κοροϊδεύεις που ο καφές για μένα είναι απαραίτητο συστατικό για να καταλάβω τι μου λες τα πρωινά, ενώ για σένα είναι μια συνήθεια της συντροφιάς, κι εγώ να γελάω, απ’ την καρδιά μου, δυνατά και κελαρυστά… Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Μου λείπεις… Μετά από άπειρο καιρό, βρήκα, επιτέλους, το κουράγιο να το παραδεχτώ στον εαυτό μου… Ακούγεται εγωιστικό, το ξέρω, μα νιώθω την ανάγκη να στο πω, όπως νιώθω την ανάγκη να ακούσω ξανά τη φωνή σου, ό,τι κι αν έχει να μου πει. Ω, θα έδινα τα πάντα για να σε ξανακούσω να τραγουδάς… «Διαμαντένιος ουρανός»… Και κάτω απ’ αυτόν, εμείς… Δύο άνθρωποι που, κόντρα στα λάθη του ενός, που τους ήθελαν χώρια, το πάλεψαν και τα κατάφεραν να είναι ξανά μαζί. Δυο άνθρωποι που, επιτέλους, άλλαξαν κατά μία ρανίδα αγάπης και έρωτος τον κόσμο, προτού να τους αλλάξει αυτός.

Έχεις κάθε δικαίωμα να πεις, να κάνεις και να νιώσεις το οτιδήποτε αρνητικό και εριστικό προς εμένα και, αν θέλεις τη γνώμη μου, έχεις τα χίλια δίκια του κόσμου. Καμία συγγνώμη δε θα είναι ποτέ αρκετή, μα στη ζητώ, γιατί το νιώθω, γιατί θέλω, και όχι γιατί τύποις πρέπει… Ελπίζω να καταφέρεις να με συγχωρέσεις… Σ’ αγαπώ… Κι η αγκαλιά σου αξίζει χίλιες φορές το ταξίδι για να σε βρω… Σ’ αγαπώ… Δεν ήσουν ο πρώτος, μα τώρα ξέρω ότι πάντα ήθελα να ήσουν ο τελευταίος…

Έλενα Καργοπούλου

Written by: Dreamcity

Rate it

Previous post

Events

DreamCity Radio Event #16

Το ανοιξιάτικο 16ο event του DreamCity Radio βρίσκεται προ των πυλών! Με χαρά σας προσκαλούμε το Σάββατο 14/5 στις 21:00, στο μουσικό μεζεδοπωλείο "Πάμε Ψυρρή", Κατσικογιάννη 5, Αθήνα! Εξαιρετικό φαγητό, ζωντανή μουσική, χορός και άπλετο κέφι είναι τα στοιχεία που θα απαρτίζουν την βραδιά μας! Για την καλύτερη εξυπηρέτησή σας δηλώστε την συμμετοχή σας και τον αριθμό των ατόμων που θα έχετε μαζί σας, προκειμένου να εξασφαλίσετε το τραπέζι σας. […]

today01/05/2022

Post comments (0)

Απάντηση

0%