Dream Diary

“Η Χάρτινη Λίμνη” της Έλενας Καργοπούλου

today22/03/2022 1

Background
share close

Κάθησε στην καρέκλα του γραφείου της και άναψε το φως. Στα πόδια της ορυμαγδός από πεταμένα πράγματα, ριγμένα από θλίψη, από οργή ή από λάθος, ποιος ξέρει… Στο πλάι της δύο κούπες, μία μικρή, με ένα μισοτελειωμένο, σκέτο καφέ και μια μεγάλη γεμάτη με σοκολάτα, που πια είχε κρυώσει. Μια ζωή αναποφάσιστη, έπινε και από τα δύο, ακροβατούσε ανάμεσα σε δύο επιλογές, μία κρύο μία ζέστη, μια φωτιά μια πάγος, μια χαρά, δυο λύπες. Απόψε, όμως, είναι σίγουρη. Απόψε δεν υπάρχει αμφιβολία.

Μπροστά της ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα, ένας αναπτήρας, μα και κάτι ακόμα. Μια χάρτινη λίμνη, ασάλευτη, ήσυχη, σαν την ηρεμία που προοικονομεί την καταιγίδα. Κάθισαν για ώρα αντικρυστά οι δυο τους και κοιτούσαν η μία την άλλη, ανταλλάσσοντας πυρά, εναλλασσόμενα λευκά και καστανοπράσινα θυμωμένα βλέμματα. Η λίμνη μίλησε πρώτη, σπάζοντας τη σιωπή:

  • Γιατί δε μιλάς; Βέβαια, τι να πεις… Ντρέπεσαι, φοβάσαι να αναμετρηθείς μαζί μου. Τόσο καιρό σε ψάχνω να σου πω δυο κουβέντες και όλο λείπεις, κι όταν είσαι εδώ όλο με διώχνεις.
  • Δε σε φοβάμαι. Ποτέ δε σε φοβήθηκα.
  • Αυτό είναι ψέμα, και το ξέρεις πάρα πολύ καλά. Αν δε με φοβόσουν, δε θα με κοίταζες έτσι τώρα, και δε θα με απέφευγες όπως ο διάολος το λιβάνι. Φοβάσαι να καθρεφτιστείς στα νερά μου, γιατί θα δεις όσα κλειδώνεις στο μυαλό σου με λουκέτα. Πόσα ακόμα θα φυλακίσεις εκεί μέσα;
  • Όσα χωράνε, λίμνη, και χωράνε πολλά.
  • Πότε ήρθες σε εμένα τελευταία φορά για να αδειάσεις το μυαλό σου; Θυμάσαι; Πόσος καιρός πάει από τότε που μου μίλησες ειλικρινά, απ’ την καρδιά σου; Κάθεσαι εδώ, απέναντί μου, σε αυτό το κρύο μηχάνημα που σε συνδέει με τον κόσμο και όλο ψάχνεις. Τι ψάχνεις;
  • Πρέπει να το κάνω. Έχω ένα στόχο.
  • Τι στόχο; Να δίνεις τη σκέψη σου τροφή στα θηρία; Τρέχουν μελάνια από τα μάτια σου, τα βλέπω, είναι εκεί. Μίλα μου, γαμώτο.

Έκλεισε στα χέρια της το στυλό. Η αιχμηρή του μύτη της πόνεσε και της λέρωσε τα δάχτυλα για λίγο. Πόσο το είχε ξεσυνηθίσει; Πόσο καιρό είχε να ταράξει την επιφάνεια της χάρτινης λίμνης με την τρικυμία που μαινόταν στην καρδιά της;

Κάθησε κάτω και έγραφε, έγραφε, έγραφε… Γράμμα το γράμμα, λέξη τη λέξη, σελίδα τη σελίδα, η λίμνη λερωνόταν με μάυρες, καλλιγραφικές μουντζούρες και ρουφούσε αχόρταγα το μελάνι που, αν μπορούσε, θα έβγαινε σε πίδακες από το στυλό. Έγραφε σφίγγοντας το στυλό στα δάχτυλά της, νιώθοντας το μελάνι να τρέχει από τα μάτια της και να της καίει το πρόσωπο σαν οξύ. Μουντζούρωνε και έγραφε με τέτοια λύσσα, που ήταν σαν να κάρφωνε με το στυλό μανιασμένα στο στήθος όποιον δαίμονα την πλήγωσε και όποιον θα την πλήγωνε από εδώ και στο εξής. Οργή, θλίψη, αγανάκτιση, φόβος, έρωτας, όλα ούρλιαζαν απόκοσμα και γοερά καθώς πνίγονταν μέσα στη δίνη της χάρτινης λίμνης, που πάλευε με όλες της τις δυνάμεις να τα εξοντώσει. Κανείς, όμως, δεν μπορούσε να ακούσει το ουλιαχτό τους. Κανείς δε θα τα γλίτωνε από τον πνιγμό. Εκεί ήταν η θέση τους. Μουντζούρες στον πάτο της χάρτινης λίμνης. Γκράφιτι και συνθήματα στους τοίχους του χάρτινού της βασιλείου, που θα έμεναν για πάντα εκεί για να της θυμίζουν ποια είναι και τι μπορεί να κάνει όταν παθιάζεται, όταν νιώθει και όταν ονειρεύεται.

«Είμαι εδώ, αντέχω ακόμα», της είπε η λίμνη, συγκινημένη που την ξαναβρήκε και αποκαμωμένη από την αναταραχή. «Είμαι εδώ, για να κάνεις το ζόρι σου παραμύθι, τη θλίψη σου ποίημα και τους έρωτές σου ιστορία. Δεν πρόκειται να σε κρίνω για όσα μου πεις, δε θα μιλήσω, δε θα σε στήσω στον τοίχο, όσα λάθη και να έχεις κάνει. Βγές εκεί έξω, δείξτους τον όμορφο και άγριο κόσμο που έκρυψες στα βάθη μου και κάνε με περήφανη».

Τα λευκά χαρτιά της λίμνης είχαν σκαφτεί από το χορό του στυλό επάνω τους, μα εκείνη πονούσε γλυκά, όπως πονά μια γυναίκα μόλις λίγο αφότου γίνει μητέρα. Έσφιξε τα γραμμένα χαρτιά στην αγκαλιά της, έκλεισε το στυλό, έσβησε το φως και κάθισε για λίγο στο σκοτάδι. Όλα πια είχαν τελειώσει. Ή μήπως μόλις αρχίσει;

Έλενα Καργοπούλου

Written by: Dreamcity

Rate it

Previous post

Θέατρο

“Έμιλυ” στη σκηνή του Χώρου Τέχνης Ασωμάτων

Έμιλυ Έρωτας. Το πιο δυνατό συναίσθημα. Λένε ότι ζει για πάντα. Μίσος. Το αντίστοιχο αντίβαρο. Λένε ότι ζει για πάντα. Άνθρωπος. Ο κοινός παρανομαστής. Πεθαίνει. Μαζί του και όλα τα παραπάνω. Ή μήπως όχι; Σε μια τυπική Λονδρέζικη γειτονιά, διαδραματίζεται το θρίλερ του Γιάννη Ρωμανού “Έμιλυ”. Στη σκηνή του Χώρου Τέχνης Ασωμάτων, ζωντανεύει, από τη νέα ομάδα δρωμένων Eventus, σε σκηνοθεσία της Αλίκης Πήτερσον, σαν μια ακόμα ιστορία βγαλμένη από τη “Ζώνη του Λυκόφωτος”. Παίζουν […]

today21/03/2022

Post comments (0)

Απάντηση

0%