Dream Diary

«Το Δέντρο της Ζωής» της Τζένης Κοσμίδου

today10/03/2021

Background
share close

Μία φορά και έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό, υπήρχαν δύο γειτονικά βασίλεια που βρισκόντουσαν σε διαμάχη αιώνες ολόκληρους. Κανείς δεν θυμόταν τι είχε σταθεί αφορμή του κακού αλλά το μίσος σιγόκαιγε στις καρδιές των ανθρώπων, ιδιαίτερα των δύο βασιλιάδων που αναζητούσαν συνέχεια αφορμή για μία νέα πολεμική σύρραξη. Μην φανταστείτε βέβαια πως οι δύο βασιλιάδες ήταν κακοί, απλά όταν το μίσος φωλιάσει στην καρδιά, είναι ικανό να σκοτεινιάσει, ακόμη και την κρίση και του πιο δίκαιου ανθρώπου.

Ο βασιλιάς του Ανατολικού Βασιλείου είχε έναν γιo που κανείς δεν μπορούσε να συγκριθεί μαζί του στη δύναμη, την εξυπνάδα και την καλοσύνη. Ο βασιλιάς του Δυτικού Βασιλείου είχε μία κόρη που ήταν πιο όμορφη και από τις μυθικές νεράιδες και πιο στοργική από όλες τις μητέρες του κόσμου μαζί. Τα δύο παιδιά δεν είχαν συναντηθεί ποτέ, αφού απαγορευόταν να περάσει υπήκοος του ενός βασιλείου τα σύνορα του άλλου. Το μόνο μέρος που θεωρούταν ουδέτερο έδαφος ήταν η μικρή κοιλάδα στο κέντρο της οποίας υπήρχε το Δέντρο της Ζωής.

Το Δέντρο της Ζωής ήταν ένα τεράστιο θεόρατο Δέντρο που βρισκόταν εκεί πολύ πριν ξεκινήσει η έχθρα ανάμεσα στους δύο γείτονες, από τότε που οι δύο λαοί ζούσαν ειρηνικά και ευτυχισμένα. Έστεκε εκεί σαν αιώνιο σύμβολο της ζωής και της γνώσης. Κανείς δεν είχε τολμήσει να το πειράξει. Ακόμη και οι μάχες γίνονταν μακριά από την κοιλάδα, διότι οι υπήκοοι και των δύο κρατών πίστευαν πως μεγάλο κακό περιμένει όποιον τολμήσει να βλάψει το Δέντρο της Ζωής.

Κάτω από αυτό το Δέντρο γνωρίστηκαν τα δύο παιδιά και ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά, πριν ακόμα μάθουν ο ένας την ταυτότητα του άλλου. Όταν την έμαθαν ήταν ήδη αργά. Η αγάπη είχε φωλιάσει για τα καλά στις νεαρές καρδιές τους και ήταν αδύνατο να την ξεριζώσουν όσο και αν προσπάθησαν. Έτσι αντάμωναν κάθε νύχτα κρυφά κάτω από το Δέντρο της Ζωής και χαίρονταν τον έρωτα τους. Το Δέντρο χαιρόταν και αυτό μαζί τους και άνθιζε, ακόμα και μέσα στον βαρύ χειμώνα δίνοντας έτσι έναν οιωνό ευδαιμονίας για τα δύο βασίλεια.

Δυστυχώς όμως σε αυτή τη ζωή που βασιλεύει το μίσος, ο εγωισμός και η φιλοδοξία, τα όμορφα πράγματα δεν κρατούν πολύ. Ένας αξιωματικός του Δυτικού Βασιλείου που ήθελε να πάρει γυναίκα του την πριγκίπισσα ώστε να γίνει μία μέρα βασιλιάς, έμαθε για τις μυστικές συναντήσεις της με τον πρίγκιπα του εχθρικού βασιλείου. Αμέσως ενημέρωσε τον πατέρα της, αλλά και τον γείτονα βασιλιά στέλνοντάς του γραφή.

Μεγάλος χαλασμός ξέσπασε στα δύο βασίλεια, αφού οι δύο ηγεμόνες μόλις πληροφορήθηκαν πως τα ίδια τους τα παιδιά πρόδωσαν το μίσος τους, έγιναν έξαλλοι. Θολωμένοι από τον θυμό κλείδωσαν τα δυο παιδιά στα κάστρα απαγορεύοντας τους να ξαναβγούν. Ο βασιλιάς του Ανατολικού Βασιλείου ανακοίνωσε τους αρραβώνες της κόρης του με τον αξιωματικό που του έφερε την είδηση. Ο γείτονας βασιλιάς  μόλις το πληροφορήθηκε ανακοίνωσε τους αρραβώνες του γιού του με μία πριγκίπισσα από χώρα μακρινή, ώστε να ενισχύσει τον στρατό του και να είναι έτοιμος για την επερχόμενη σύρραξη, γιατί όπως καταλαβαίνετε ένα τέτοιο γεγονός δεν θα έμενε έτσι. Ο πόλεμος ήταν θέμα ημερών.

Μάταια το Δέντρο της Ζωής έριχνε τα φύλλα του, προσπαθώντας να προειδοποιήσει τα δύο βασίλεια για το επερχόμενο κακό. Ακόμα και αυτός ο οιωνός μεταφράστηκε ως σημάδι της ντροπής για το σμίξιμο του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας. Οι δύο νέοι βρίσκονταν σε απόγνωση και αποφάσισαν να το σκάσουν κρυφά και να φύγουν μαζί  σε ένα μέρος μακρινό που θα μπορούσαν να χαρούν τον έρωτά τους. Όρισαν τόπο συνάντησης το Δέντρο της Ζωής που κάποτε τους είχε σμίξει.

Ο δόλιος αξιωματικός αντιλήφθηκε τη φυγή της πριγκίπισσας και ενημέρωσε τον πατέρα της. Εκείνος όταν την είδε στην αγκαλιά του γιού του εχθρού του θόλωσε, τράβηξε το ξίφος και ρίχθηκε στον νεαρό. Μα πριν προλάβει να το αντιληφθεί, η πριγκίπισσα μπήκε στη μέση και έπεσε νεκρή από το χέρι του ίδιου της του πατέρα. Σαν άγαλμα ο βασιλιάς, κοιτούσε την κόρη του που κειτόταν στο χώμα με το λευκό φουστάνι της κόκκινο από το ίδιο της το αίμα.

Τότε ο νεαρός πρίγκιπας βλέποντας νεκρή την αγαπημένη του μέσα στην αγκαλιά του, θόλωσε από τον πόνο. Τράβηξε το ξίφος από το στήθος της και το έμπηξε στην καρδιά του, ακριβώς την ώρα που έφτανε ο πατέρας του στον τόπο του συμβάντος. Οι δύο πατεράδες  τρελοί από τον πόνο άρχισαν να χτυπιούνται με τα ξίφη τους κατηγορώντας ο ένας τον άλλον για τον χαμό του παιδιού του, ώσπου στο τέλος έπεσαν και οι δύο νεκροί.

Λίγο παράμερα ο δόλιος αξιωματικός που είχε προκαλέσει όλη αυτή τη συμφορά έτριβε τα χέρια του όλο ικανοποίηση, αφού σαν αρραβωνιαστικός της πριγκίπισσας και αφού ο βασιλιάς δεν είχε άλλον διάδοχο, θα έπαιρνε τη θέση του. Η χαρά του όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ.

Μεγάλος σεισμός έγινε την ίδια στιγμή καθώς οι ρίζες του Δέντρου άρχιζαν να βγαίνουν από τη γη και μία από αυτές άρπαξε τον χθόνιο αξιωματικό από τον λαιμό και τον έπνιξε. Έπειτα οι ρίζες βυθίστηκαν πάλι στο χώμα και έγινε ησυχία. Μία ησυχία που κράτησε δύο, ίσως και τρεις αιώνες. Όλα ηρέμησαν και έμοιαζε σαν τίποτα να μην είχε συμβεί ποτέ, σαν τίποτα να μην είχε αλλάξει. Τίποτα εκτός από το Δέντρο της ζωής που συνήθισε το τόσο αίμα και πλέον ζητούσε αυτό αντί για την αγάπη για να ανθήσει, τιμωρώντας έτσι για το μίσος τους τους απογόνους των δύο βασιλείων.

Τέλος

Written by: Dreamcity

Rate it

Previous post

Αφιερώματα

Ο φιλέλληνας λόρδος Γεώργιος Γκόρντον Βύρων

«Λευτεριά για λίγο πάψε  να χτυπάς με το σπαθί μόνο σίμωσε και κλάψε  εις του Μπάυρον το κορμί»  Δ.ΣΟΛΩΜΟΣ  Με αυτούς τους στίχους αποχαιρέτησε ο Εθνικός μας ποιητής τον μεγάλο Φιλέλληνα   συγκλονισμένος από την πληροφορία του θανάτου  του. Στο έργο του History of English Literature το οποίο συνέγραψε γύρω στο 1850 ο γάλλος κριτικός Hippolite Taine αφιέρωσε κάποιες σελίδες στους ογκόλιθους της Αγγλικής Γραμματείας Wordsworth, Coleridge, Percy, Shelly και Keats […]

today10/03/2021

Post comments (0)

Απάντηση

0%